Anasayfa » Arşiv

Arşivlenen: March 2017

Güncel »

[21 Mar 2017 | Yorum Yok | ]
Feda

 
Seni düşünüyorum.
Bir ömrü feda edişini. Kendini parçalayışını düşünüyorum.
Nasıl olur da bir ömür, bütün güzelliklerden vazgeçerek geçirilir diyorum.
Diyorum, ve sonra sana bakıyorum.
İmreniyorum.
Bir kez daha şükrediyorum. Hayatta başımıza daha iyi ne gelebilirdi ki diye soruyorum. O an içimi tarifsiz bir huzur kaplıyor.
Seni takip edenlere bakıyorum. Sevemiyorum onları. Sahte geliyor. Tek kusurun; “onların yaptıklarına kefil olmak” diyorum. Sonra seni biliyorum, sana güveniyor, sana imreniyorum, “vardır bir bildiği” diyorum.
Aklım almıyor bazen. Yaptıklarını aklım almıyor. Asırlarca planlasaydık 15-20 yılda yapamazdık diyorum. Hayretler içerisinde kalıyorum.
Böyle üst bir akıl nasıl olur da bize gelir diyorum. Kendimi o kadar şanslı …

Güncel »

[20 Mar 2017 | Yorum Yok | ]
Sarılıyorum

Aylardır duran bir yazı vardı. Yalancı bir kaç doğum sancısıyla dünyaya gelecek gibi oldu, sonra yine duruldu. İşte bugün ilk kez kucağıma aldım. Adı “Sarılıyorum”.
Yazıyorum;
30 yıllık emektar taburesini her gün yaptığı gibi bir kez daha evinin önüne çıkardı, duvara yasladı.
Evinin duvarlarını özenle akşam güneşinin gökyüzünü boyadığı renk olan turuncuya çalan koyu bir sarı ile boyamıştı. Tabureyi koyduğu yerdeki dökülen duvarlara derin düşüncelerle ve yaşlı gözlerle baktı. Duvarda yaslanacak yeri neredeyse kalmamıştı. Neresine dokunursa dokunsun dökülen sarı duvarları olan eski evinin dili olsaydı…
Vadinin en asi rüzgarlarıyla çarpışan, gözyaşlarından daha acı yağmurlarıyla boğuşan …

eleştiriyorum, Güncel »

[12 Mar 2017 | Yorum Yok | ]
Bir Yudum Nefese Duruyor Hayat

Bir dakikaligina duruyor hayat
Kosebasinda
Yukumu birakiyorum yanibasima
Bakiyorum etrafa bir yudum nefes icin
Yok. En basindan beridir yok. Sirtlaniyorum yukumu, devam ediyorum yoluma bir umut bir yudum nefes bulurum belki diye. Soluk soluga kaliyorum, deliler gibi nefes aliyorum.
Ama bir yudum nefesi bulamiyorum.
Umutsuzca soyleniyorum kendi kendime.. Yar bana bir yudum nefes diye. Sirtimda yukum, kollarimda sirtimdaki yukun agirligi, farkina varamiyorum ne kadar gucsuzlestigimin. Soyle bir koseye tekrar cokuveriyorum umitsizce.
Dusunuyorum. Oturuyorum yine bir dakikaligina.
Bir dakikaligina duruyor hayat
Kosebasinda
Yukumu biraksam gitsem mi tek basima
Benim yukum var, bizim yukumuz var
Istesemde bulamam bir yudum nefes bununla
Her zamanki gibi kendimi …