Anasayfa » Blog

Itiraf Ediyorum

26 January 2009 One Comment

Hic yalan soylemedim.

Insanlar ne kadar “gercek” istiyorlarsa onlara o kadar “gercek” verdim. Istemeyi bilmediklerinden isyan ettiler. Oysa ki ben gercekten yalan soylemedim. Sinirli sayida gercek soyledim.

Insanlarla oyun oynadim.

Insanlari daha iyi tanimak icin “fair-play” cercevesinde onlarla oyunlar oynamanin gerekliliginin farkina vardim. Usenmedim. Beklemedim. Ve oyun oynadim. Ama yine de yalan soylemedim. Onlari kirmadim. Kucuk dusurmedim. Asagilamadim.

Aslinda oyun oynamak istemedim bazen. Bazen kendimi oldugum gibi tanitmak istedim kaybetmek istemedigim insanlara. Oysa ki onlar beni kaybetmemek icin olduklari gibi gozukmediler. Deger vermediler. Cok uzuldum. Cok ozledim bazi insanlari. Ama aslinda onlari mi ozledim? Bilmiyorum. Lanet olmasin ki ben onlarin oyununu oynadim. Istemezdim bunu hic.

Cok insan kaybettim.

Hicbiri geri gelmedi. Gelmezler de. Kimse merak etmedi. Ne verdiysem onu aldilar. Fazlasini merak eden olmadi. O yuzden kayboldular. Belki de ben kaybettim. Emin degilim.

Aslinda insanlardan cok sey bekledim. Benim onlari anlamaya calistigim gibi onlarin da beni anlamasini, benim onlari tanimak icin oynadigim gibi onlarin da beni tanimak icin oynamasini bekledim. Oynamamak en serefsiz oyundu cunku. Olaya tezat baktiginizda.

Her seyi kendi bildigim gibi yapmayi ogrendim.

Baskalarinin bildikleri de onlarin kendi bildikleri degil miydi zaten? Benzemeye calistim. Olmadi. Fark yaratmaya cabaladim. Olmadi. Dikkat cekmeye calistim. Olmadi. Sevmeye calistim. O hic olmadi.

Iki saniye soluklandim. Kim ne derse desin kendi bildigimden sasmadim. O oldu iste.

Herkesi affettim.

Galip gelen olur muyum olmaz miyim hic dusunmedim. Sadece affettim. Ben kim oluyorum ki insanlari affetmeyeyim. Ben onlara ne verdim ki? Onlar sadece almak istediklerini aldilar. O zaman sorun kalmadi.

Bir kere cok agir yenildim.

Agir yenilgi olmasaydi butun bunlar olmayacakti. Agir yenilgiyi, ustun galibiyete cevirebilmeye calistim. Hala calisiyorum. Bir seyler kazaniyorum. Ama skoru degistiriyo muyum? Inanin ki bilmiyorum. Ama diyorum ya, galibiyete cevirmeye calisiyorum. En azindan deplasmanda bir puan.

Yenilgiler bazen sizi fisek gibi atesliyor. Yakalamaya calisiyorsunuz kacirdiginiz seyi. Butun gun ugrasiyorsunuz. Sonucu kestiremiyorsunuz. Yastiga basinizi koydugunuzda guveneceginiz iki satir duadan baska hicbir seyiniz olmadigini farkediyorsunuz. Ama umudunuz var. Ben kaybetmedim. Sakin kaybetmeyin.

Daha edicem. Ortama edicem. Itiraf edicem. Evet “edicem”. Daha etmem lazim cunku. Ucunda kaldi. Dilimin.

Yorum Var »

  • pınar diye bi kız :

    hoş… çok hoş…
    bana da yazma ilhamı verdi. kendi itiraflarımı…

Yorum Yapın!

Yazıya yorum yapın ya da trackback websitenizden. Ayrıca subscribe to these comments via RSS.

Spam yapmayınız